Ήθελα πάντα να γράψω..  για την μπάλα, για τα μεγαλύτερα παιδιά που έβλεπα να παίζουν και φανταζόμουν ότι και εγώ μια μέρα θα είμαι τόσο δυνατός και γρήγορος όσο αυτά. Μετά τους αγώνες που έβλεπα στην τηλεόραση και ήθελα να φωνάξω «έκανε λάθος στο σουτ»  ή «θα έπρεπε να τελειώσει τη φάση νωρίτερα».

 Μετά, Γυμνάσιο, εφηβεία, ορμές, μαλακίες, ψευτοεπαναστατικότητες…

Η αγορά της μπλούζας με τον Γκεβάρα (για εμένα μόνο Ερνέστο Γκεβάρα δε λα Σέρνα, όχι Τσε) και μετά από 1 μήνα ο πόλεμος στο Αφγανιστάν.. «Να κατέβουμε όλοι στην πρεσβεία» και να τους πείθεις ότι αυτό είναι το σωστό, να κατεβαίνετε 70 μαθητές από το γυμνάσιο στο Περιστέρι μπροστά στο εν Ελλάδι στέκι του Μπους με πορεία. Εκεί από παιδάκι, στις πορείες του Πολυτεχνείου να ακούς το «Εσείς σκοτώσατε Λαμπράκη, Μπελογιάννη», χωρίς να ξέρεις τι και πως, αλλά να σε πιάνει η συντροφικότητα, που τότε δεν ήξερες καν τι μπορεί να σημαίνει ως έννοια. Κάτι που δεν είχε να κάνει με το «αφού όλοι το λένε ας το πω κι εγώ», που ήρθε προς επίρρωση  πολύ αργότερα. Γιατί…;

Για ένα κείμενο που  είχε γραφεί αρκετάχρόνια πίσω -το 2008-  και να σε κάνει να παγώνεις. Από έναν τελείως άγνωστο τύπο, που αγνοείς την ύπαρξη του, με αναφορά στον ΕΛΑΣ. Είχες παππού αντάρτη; Όχι. Είχες συγγενή σε εξορία; Όχι. Δεν μεγάλωσες σε καθεστώς παρανομίας, τότε πώς μπορεί να σε πιάνει τόσο πολύ αυτό το κλίμα για τους ΕΛΑΣίτες ή τους αγωνιστές του ΔΕΣ…;

Δεν ξέρω να σου απαντήσω, ούτε γιατί έχω βάλει τα κλάματα από τη στιγμή που το διάβασα. Δεν ξέρω καν να σου πω γιατί γράφω αυτό το κείμενο. Είναι η πρώτη φορά που έκλαψα με λυγμούς γιατί δεν μπορούσα να συγκρατήσω την περηφάνια που ένιωσα διαβάζοντας κάτι, τη χαρά μου αν το θες.

Υπάρχουν φορές που νιώθω πολύ μικρός μπροστά σε όσα συμβαίνουν γύρω μου. Όμως, βλέπω ποια πράγματα είναι άξια ώστε να με  συγκινούν, γιατί και πως έγιναν, ποιοι τα έκαναν, τι έχασαν, τι έδωσαν…

Courage for our friends Merry…*

*Από το Lord of the Rings

http://e-oikodomos.blogspot.gr/2013/02/blog-post_5524.html