Εμείς να δώσουμε τέλος στη σαπίλα

Στο καινούργιο δημαρχείο του Χαϊδαρίου, από την πλευρά της οδού Καραϊσκάκη, είναι γραμμένο -από κάποιον επίμονο «επαναστάτη» προφανώς- το παρακάτω συνθηματάκι.

Η συγκεκριμένη ατάκα ήρθε στο μυαλό μου την ώρα που διάβαζα αυτή την είδηση από την Telegraph. Στη συγκεκριμένη ανάρτηση βλέπουμε την Τατιάνα Φέστερλινγκ να καλεί τους ντούρους εθνικό πατριδόφιλους της Ευρώπης να προστατέψουν την ήπειρο τους από τους «άρρωστους φοντομεταλιστές μουσουλμάνους που έρχονται στην Ευρώπη με σκοπό να μολύνουν τις χώρες μας». 

Και πώς μπορούν να το κάνουν αυτό τα αγαπητά μας (ουστ!) εθνίκια (ψόφος); Μα, πολύ απλά, συμμετέχοντας σε ένα κυνήγι -ουχί μαγισσών- μεταναστών! Σε ένα κυνήγι ανθρώπων δηλαδή, λες και οι πρόσφυγες που έρχονται από κάθε μέρος που έχει βομβαρδίσει η ΕΕ και τα άλλα γεράκια, αποκτούν την υπόσταση πτηνών ή οποιουδήποτε άλλου ζώου μπορεί να έχει την τύχη να βρεθεί στο δρόμο ενός μαλάκα με ημιαυτόματη καραμπίνα και φυσίγγια.

Το εν λόγω σίχαμα, η οποία ήταν μέχρι πριν από κάποιες εβδομάδες προβεβλημένο στέλεχος του φασιστικού Pegida, παύτηκε των καθηκόντων της από το ακροδεξιό μόρφωμα γιατί λέει «οι θέσεις της ήταν υπερβολικές». Η Φέστερλινγκ ανήρτησε στο λογαριασμό της στο Facebook φωτογραφίες όπου εμφανίζεται με στολή παραλλαγής, δίπλα σ' ένα άλλο κατακάθι της κοινωνίας  στον επικεφαλής του Pegida της Δανίας (είδες άμα πηγαίνει καλά το μαγαζάκι; Κάνεις και εξαγωγές!) Έντιβιν Σβάνγκενφέλντ.

Και εντάξει, το να πεις πόσο σάπιο είναι το συστηματάκι που αφήνει φασίστες να κάνουν μόνο και μόνο πλάκα με το κυνήγι ανθρώπων, είναι αυτονόητο. Απλά, το να βλέπεις ξανά και ξανά ως  εικόνα αυτή τη σαπίλα, σου φέρνει στο μυαλό αποσύνθεση, πτωματίλα.

Αλλά εδώ κολλάει και η πρώτη φωτό με τις συνθήκες. Γιατί με ειδησούλες όπως η παραπάνω με τα εθνίκια (ίδια είν΄ τα φασισταριά, ξένα και εγχώρια) καταλαβαίνεις (;) πως δεν μπορεί να γίνει κάτι άλλο. Πρέπει αυτό το πράγμα, αυτό το σύστημα, αυτό ο καργιόλης ο καπιταλισμός που παράγει κάθε μέρα νέες εικόνες κανιβαλισμού όπως η παραπάνω να τερματιστεί. Να πάει όχι απλά στο χρονοντούλαπο της ιστορίας, αλλά να το θάψουμε ΕΜΕΙΣ. 

Οι νεκροθάφτες αυτού του ζόφου δεν μπορεί να είμαστε παρά εμείς (We, the people). Και αυτό, όχι αφηρημένα και περιμένοντας κάποια μεταφυσική ενέργεια. Με την καθημερινή δράση μας. Με τη δράση μας στο σήμερα και με τη δράση μας στο αύριο.

Αντί επιλόγου, μια παράθεση του Μπρεχτ, για το πόσο στενά δεμένες είναι αυτές οι παραπάνω εικόνες με τον κυνηγί ανθρώπων με την μήτρα τους, τον καπιταλισμό.

«Μια διακήρυξη ενάντια στο φασισμό δεν μπορεί να έχει ίχνος ειλικρίνειας, όταν μένουν ανέπαφες οι κοινωνικές καταστάσεις, που τον παράγουν σαν φυσική αναγκαιότητα.

Όποιος δε θέλει να εγκαταλείψει την ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, όχι μονάχα δε θ' απαλλαγεί από το φασισμό, αλλά θα τον χρειάζεται.

Φυσικά, ξέρω, ότι μερικές λέξεις, όπως ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, δεν ακούγονται ωραία, είναι ελάχιστα ρομαντικές και καθόλου ποιητικές. Αλλά κανένας μας δε σκέπτεται να τις χρησιμοποιεί για την ομορφιά τους. Είναι μόνο απαραίτητες. Δηλαδή, χρειάζεται να πούμε αυτό που λένε αυτές οι λέξεις.

Κι όταν βρεθεί κανείς μπροστά στο δίλημμα, αν πρέπει να χρησιμοποιεί τόσο άσχημες, ξερές και δογματικές λέξεις και να μιλάει για πράγματα τόσο μηδαμινά, όπως η εξασφάλιση των απαραίτητων μέσων συντήρησης και η δυνατότητα να τρώει κανείς μέχρι να χορτάσει, ή αν πρέπει ν' αφήσει το φασισμό να νικήσει, θα πρέπει να κηρυχτεί υπέρ αυτών των λέξεων.

Αλλά για να μπει ο καπιταλισμός στον αγώνα ζωής και θανάτου με το προλεταριάτο, πρέπει να απαλλαγεί από όλους τους δισταγμούς του και να πετάξει μια-μια στη θάλασσα όλες τις δικές του έννοιες για ελευθερία, δικαιοσύνη, προσωπικότητα του ατόμου, ακόμα και συναγωνισμό.

Έτσι μια άλλοτε μεγάλη και επαναστατική ιδεολογία εμφανίζεται τώρα στον τελικό της αγώνα με την πιο ταπεινή μορφή κοινής απάτης, με τον πιο αναιδή τρόπο εξαγοράς συνειδήσεων, με την πιο κτηνώδη θρασυδειλία, ακριβώς με φασιστική μορφή.

Και ο αστός δεν εγκαταλείπει το πεδίο της μάχης προτού πάρει την πιο βορβορώδη όψη του.»

Η αλληλεγγύη, ο φόβος των αστών

Τις τελευταίες μέρες και με αφορμή τα όσα ξεκίνησαν από τη Μ. Βρετανία για το δημοψήφισμα και το τι πρόκειται να γίνει για το λαό και την εργατική τάξη της εν λόγω χώρας, σκεφτόμουν πολύ  τις διάφορες κουβέντες (online και δια ζώσης) σχετικά με τη στάση των κομμάτων και των φορέων - οργανώσεων γύρω από το «Τί στο διάολο κάνουμε;» -συγγνώμη Βλαδίμηρε για το μαλακισμένο quoteάρισμα...

Στο μυαλό ενός ανθρώπου που έχει πολύ ψηλά την έννοια «προλεταριακός διεθνισμός» (τι σου λέω κι εσένα τώρα...) και μετά από τη νέα επίθεση που έγινε χθες στην Κωνσταντινούπολη προσθέτοντας νέα θύματα στον κατάλογο των -τουλάχιστον- «περίεργων» τρομοκρατικών επιθέσεων, έκαναν ιδιαίτερο γκελ δύο ανακοινώσεις.

Η πρώτη είναι από το ΠΑΜΕ, όπου για άλλη μια φορά τονίζει ορθότατα το πως αυτές οι ενέργειες οδηγούν σε ακόμα μεγαλύτερη περιστολή των στοιχειωδών δικαιωμάτων των πολιτών στη γειτονική χώρα.

Η δεύτερη είναι από το Κομμουνιστικό Κόμμα Τουρκίας, όπου αναδείχνει το ρόλο του καθεστώς Ερντογάν αλλά και το πως πρέπει ο τουρκικός λαός να ορθώσει το ανάστημα του απέναντι σε κάθε μορφής τρομοκρατία. Και ιδίως απέναντι στη μεγαλύτερη τρομοκρατία όλων, αυτή της αστικής τάξης.

Τί να κάνει ο «τόπος», Λαφαζάνη;

Την ώρα που η ΕΡΤ προσπαθεί εδώ και 3 μέρες να μας βάλει στον αστερισμό της «Αγίας και Μεγάλης Ιεράς Συνόδου της Ορθοδοξίας» (νομίζω πως αυτός είναι ο full τίτλος του ρασοφόρου happening), την ώρα που λυτοί και δεμένοι έχουν πέσει με τα μούτρα πάνω στις επερχόμενες αλλαγές στο εκλογικό σύστημα που προωθεί η κυβέρνηση της πρώτης φοράς αναλογικά (χαχαχα), έπαιξε κάτι στην επικαιρότητα του Σαββατοκύριακου που πέρασε, το οποίο -αν μη τι άλλο- προκαλεί... Από μόνο του, αλλά προκαλεί και ερωτηματικά.

Ο επικεφαλής της ΛΑΕ, Παναγιώτης Λαφαζάνης (ΠιΛαφ, για όσους τον αγαπήσαμε με αυτό το nickname) έδωσε συνέντευξη στο ναζιστικό και κιτρίνιστικο απόπατο. (Ελάτε τώρα που δεν καταλάβατε! Ωραία, για όσους δεν το έπιασαν, πηγαίντε να ρίξετε μια ματιά στις πωλήσεις των κυριακάτικων εφημερίδων). Σε αυτή τη συνέντευξη, ο  ΠιΛαφ επαναλαμβάνει για μια ακόμα φορά τις γνωστές κορώνες για «επιστροφή στη δραχμή» για το ότι η ΛΑΕ είναι η μόνη «αντιμνημονιακή δύναμη που τρέμει το σύστημα» (γελάνε τα βότσαλα...) και άλλα τέτοια φαιδρά και προπαντώς λαφαζανικά.

Υπάρχει βέβαια ένα σημείο στις δηλώσεις του «αριστερού» διανοητή που μόνο για γέλια δεν είναι. Όπως φαίνεται και από το κείμενο της συνέντευξης που έχει αναρτηθεί στο iskra, ο ΠιΛαφ αναφέρει σε μια τοποθέτηση, ερωτούμενος από τον Γιάννη Μακρυγιάννη (θα μπορούσα να διηγηθώ κάποια πράγματα για αυτή τη φοβερή δημοσιογραφάρα, αλλά δεν ανέχομαι την πασοκίλα από το pc για τις επόμενες 4 ώρες) για τις κινητοποιήσεις των τελευταίων ημερών στις οποίες προέβησαν διάφορα μέλη της ΛΑΕ, το παρακάτω: 

Οι αποδοκιμασίες αυτές των κυβερνητικών στελεχών στις δημόσιες εμφανίσεις τους έχουν πάρει τη μορφή χιονοστιβάδας και προσλαμβάνουν τα χαρακτηριστικά ενός ιδιόμορφου κινήματος, το οποίο, μάλλον, είναι προπομπόςμεγάλων εξεγερτικών λαϊκών αγώνων. Ναι, μπορούμε, μαζί με το λαό, να ανατρέψουμε το ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου, να ακυρώσουμε αντιλαϊκά μέτρα, να διώξουμε αυτήν την κυβέρνηση και μαζί με όλη τη μνημονιακή πολιτική σαβούρα . Και αυτά θα γίνουν πολύ σύντομα. Ναι είστε βέβαιοι ότι γρήγορα θα ξεβρομίσει ο τόπος. Θα μπει τέρμα στο ''δοσιλογισμό'' που πνίγει δεκαετίες τη χώρα και επί μνημονίων έχει γίνει απροκάλυπτα ανυπόφορο καθεστώς.  

Αριστερά πράγματα...

Τώρα, μόνο στο δικό μου το μυαλό έρχεται η σκέψη πως ο λόγος του επαναστάτη ηγέτη... μελανοχιτωνίζει...; «Θα ξεβρομίσει ο τόπος», «δοσιλογισμός» και άλλα τέτοια ωραία;

Και σίγουρα, δεν ανακαλύπτω κάτι φοβερό με το να παρατηρώ πως για μια ακόμα φορά ο Λαφαζάνης και οι συν αυτώ θυμούνται τις πλατείες που τους έδωσαν τις υπουργικές τους καρέκλες. Ούτε και φαινόταν να τους πείραζε επί αγανακτισμένων ο συναγελασμός τους με διάφορα «παιδιά με μαύρα μπλουζάκια» που φώναζαν για «προδότες» και για κρεμάλες.

Αλλά, μήπως (λέω, μήπως) η συγκεκριμένη αναφορά Λαφαζάνη, είναι κάτι παραπάνω από το να ψαρέψει στο απολιτίκ κοινό της Κωνσταντοπούλου και της Ραχήλ Μακρή;

Και κάτι για το τέλος, επειδή η ειρωνεία είναι πολύ ωραίο πράγμα. Σε ένα άλλο σημείο της συνέντευξης, -σε κάποιο που δεν ζητά να «ξεβρωμίσει ο τόπος»...-, ο Λαφαζάνης σημειώνει πως «...  όπου και να πάμε ως ΛΑ.Ε., η υποδοχή των πολιτών είναι θερμή και αυτό που μας λένε αυθόρμητα παντού, είναι πως είμαστε ηθικά και πολιτικά δικαιωμένοι και πως είναι μετανιωμένοι που δεν μας ακούσανε.». Μάλιστα. 

Τα άτομα στα οποία αναφέρετε ο ΠιΛαφ προφανώς θα είναι οι ίδιοι πολίτες που τρέχανε να συγχαρούν τα μέλη της «Αριστερής Πλατφόρμας» (Αααχ... Τί είχαμε, τι χάσαμε...) όταν υπέγραφαν τις Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου για να συγκεντρώσουν τα αποθεματικά κάθε δημοσίου φορέα στην Τράπεζα της Ελλάδας... Τί; Όχι; Μήπως άλλαξε... ακροατήριο ο Παναγιώτης;

Το αντάρτικο του Αιμίλιου Βεάκη

Ποίημα του μεγάλου Αιμίλιου Βεάκη: «Ψυχή βαθιά»


''Έσφιξ, ο κλοιός τριγύρω.
Τα καπλάνια λυσσούνε τώρα κυκλωμένα.
Καμιά δεν καρτερούν βοήθεια απ’ όξω.
Πρέπει να σπάσει ο κλοιός! Πρέπει να σπάσει!

Σκληρό θαν’ το γιουρούσι, μα θα γίνει!
Αντρεία και Τόλμη
γνώριμες αρετές για τον Αντάρτη!
Μα χρειάζετ’ ένα σύνθημα, μια λέξη,
μια σπίθα στο μπαρούτι…
Να που άξαφνα τη βρήκε ο Παπαζήσης:

«Ψυχή βαθιά!»
Τα γιαταγάνια αστράφτουν.
Οι μπαταριές τραντάζουν το ρουμάνι.
«Ψυχή βαθιά!» κι οι κάμποι αντιλαλούνε.
Ποτάμι τρέχει το αίμα των Ναζήδων•
κουφάρια φράζουν τα χαντάκια.

«Ψυχή βαθιά » Σπάζει από δώθε ο κύκλος.
Ως να τον κλείσουν πάλι αλλούθε σπάζει,
εδώθε – αλλούθε, σύγχιση και τρόμος,
ψυχές λυγούν, ψυχές θεριεύουν,
οι Ούννοι σκορπάνε. Δώθε- αλλούθε
σα σίφουνας περνούν οι Αντάρτες!

Στην πέρα την πλαγιά σύναξη. Ούτ’ ένας
δεν έμεινε στου εχτρού τα χέρια. Τώρα
καινούρια μάχη πάλι θ’ αρχινήσει.
«Ψυχή βαθιά κι η νίκη είναι δική μας!»
Δική σας πάντα η Νίκη!

Ψυχή βαθιά το σύνθημα απομένει,
ψυχή βαθιά στο χιόνι, στο χαλάζι,
ψυχή βαθιά στην παγωνιά του λόγγου,
ψυχή βαθιά στο νυχτοστρατοκόπι,
ψυχή βαθιά στην άγρια πείνα,
ψυχή βαθιά στο φρούμασμα της δίψας,
ψυχή βαθιά στη μάνιτα της μάχης,
ψυχή βαθιά κι όταν σε βρει το βόλι!
Ψυχή βαθιά! Κανείς δεν πάει χαμένος!
Ψυχή βαθιά! Μυριάδες ακλουθάνε!

Τι φούντωνε τη θείαν ορμή σας
κορφές και ράχες και φαράγγια
να δρασκελάτε,
ξυπόλητοι και πεινασμένοι,
δίχως άχνα παράπονου στα χείλη,
φορτωμένοι τη βαριά αρματωσιά σας;
Την καρδιά σας ποιος έκανε ατσαλένια,
με το γέλιο, το χούγιασμα του θριάμβου
ν’ αντικρίζετ’ ακόμα και το Χάρο;

Ψυχή βαθιά το σύνθημα και τώρα.
Ξαρμάτωτοι και προδομένοι,
στ’ ανήλιαγα μπουντρούμια,
στης αισχρής αβανιάς το φαρμάκι,
στους δρόμους, στις βρισιές,
στα μαρτύρια, τη σιδερένια αντοχή ποιος σας τη δίνει;
«Ψυχή βαθιά» ο ένας στον άλλον κράζει,
»ψυχή βαθιά, δική μας πάντα η Νίκη!»

Ναι, δική σας! Η ατράνταχτη Πίστη
για τον άγιο σκοπό σας θεριεύει
και πετρώνει τη θέλησή σας!
Ω δική σας η Νίκη, δική σας!
Γιατί κάθε σας πράξη τη διαφεντεύει
ο ηθικός της αυταπάρνησης νόμος:
για σας τίποτα, κι όλα για τους άλλους!

Πίστη κι ελπίδα σας θεμελιωμένες
στης Αλήθειας το ασάλευτο κάστρο
που λουσμένη προβαίνει
μέσ’ απ’ το φως που σκορπίζ’ η Ιστορία
για του Ανθρώπου την πάλη την αιώνια
για λευτεριά και δικαιοσύνη,
για τ’ αγαθά –πανανθρώπινο χτήμα–
για τη γη, το νερό, τον αγέρα,
Ψυχή βαθιά κι ευλογητός ο Αγώνας!''.

ΥΓ: Οι παραπάνω φωτογραφίες αντλήθηκαν από τα δύο νέα site που έχει θέσει στη διάθεση του κοινού το ΚΚΕ, το πρώτο για το Ιστορικό Αρχείο του Κόμματος (εδώ) και το δεύτερο για τα 70 χρόνια από τη δημιουργία του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (εδώ)

Όμορφα πράγματα, εταιρικά φτιαγμένα!

Ωραίο πράγμα το να μπορείς να έχεις ελεύθερο χρόνο τα καλοκαίρια και ειδικότερα όταν έχει κάποια μεγάλη διοργάνωση όπως είναι το Euro. Το αντίθετο είναι όταν έχεις κάθε καλή διάθεση να δεις ένα παιχνίδι και αυτό σου κάθεται να είναι το χθεσινό απογευματινό, το Σουηδία - Ιρλανδία (Έϊρε όπως το μάθαμε εμείς).

Το παιχνίδι πραγματικά ήταν τραγικό και φυσιολογικότατα το μάτι έψαχνε να βρει τρόπους για να γλυτώσει από τις προσπάθειες του Κάλστρομ να κάνει κάποια μεταβίβαση της προκοπής ή έστω να αλλάξει μια πάσα νορμάλ (ούτε καν... Και σκέψου πως ήταν αυτός ο παίχτης πριν από 3-4 χρόνια...).

Περί απροσανατολισμών ο λόγος λοιπόν! Και που θα  μπορούσε να πέσει το κουρασμένο μάτι, αν όχι στις διαφημιστικές πινακίδες (Ευχαριστούμε πολύ σύγχρονη τηλεοπτικοποιημένη βιομηχανία του ποδοσφαίρου). Χορηγίας το ανάγνωσμα λοιπόν (ή καλύτερα, χορηγών).

Δύο από τις εταιρίες που μπαίνουν για πρώτη φορά στο γκρουπ των official sponsors (όπως λέμε και στο motherland) είναι η Turkish Airlines και η κινεζική Hisence. Την πρώτη έχουμε αρχίσει και τη μαθαίνουμε πολύ έντονα μέσω της χορηγίας που έχει με την Ευρωλίγκα (αϊ φιλ ντιβόσιο...), ενώ η δεύτερη είναι εταιρία ηλεκτρονικών ειδών, με μεγάλη εξειδίκευση στις τηλεοράσεις νέα γενιάς, όπως αναφέρει η ίδια η Hisense (ε, λένε οι εταιρίες και δη οι πολυεθνικές ψέματα;). Σύμφωνα με τα τελευταία διαθέσιμα στοιχεία, τα κέρδη της κινεζικής εταιρίας έφτασαν το 1,5 δισ. δολάρια για τη χρήση του 2015.

Πάνω στη βαρεμάρα, λοιπόν, που μου προκάλεσαν Σουηδοί και Ιρλανδοί, σκέφτηκα λίγο να κοιτάξω τα οικονομικά δεδομένα της διοργάνωσης. Από τα οποία βγαίνουν διάφορα ωραία πραγματάκια. Όπως παραδείγματος χάριν, τα συνολικά εισοδήματα από την οργάνωση αναμένεται να αγγίξουν τα 2 δισ. ευρώ (1,75 όπως αναφέρει η UEFA).Τα μισά από αυτά θα είναι από τα τηλεοπτικά δικαιώματα, σημειώνοντας αύξηση 25% από το Euro του 2012 (λειτουργεί ο καπιταλισμός!).

Μερικά στοιχεία ακόμα: Το κόστος κατασκευής και ανακατασκευής των 10 σταδίων/ γηπέδων ανέρχεται στα 1,6 δισ. ευρώ, αναλυτικότερα για καθένα απ' αυτά εδώ.

- Η νικήτρια ομάδα θα τσεπώσει 27 εκατ. ευρώ, ενώ η συνολική δαπάνη της UEFA προς τις συμμετέχοντες ομοσπονδίες θα κυμανθεί στα 300 εκατ. ευρώ, αυξημένη κατά 85 εκατ. ευρώ από το Euro του 2012. 

Ακόμα, το παραπάνω ποσό έχει αυξηθεί κατά 200% (!) σε σχέση με τα χρήματα που έδινε η ευρωπαϊκή ομοσπονδία το 2000. (Το ελάχιστο ποσό που θα τσεπώσει μια ομάδα απλά και μόνο με την παρουσία στην αστυνομοκρατούμενη Γαλλία για το τουρνουά είναι 9 εκατ. Ευρώ).

Όλα αυτά γίνονται ακόμα πιο… Τραγικά; Απελπιστικά; Τελοσπάντων, καπιταλιστικά αν σκεφτεί κάποιος το τι συμβαίνει αυτό το χρονικό διάστημα στη Γαλλία και με το νέο νόμο για τα εργασιακά, που έρχεται τις επόμενες μέρες προς ψήφιση.