Η αλληλεγγύη, ο φόβος των αστών

Τις τελευταίες μέρες και με αφορμή τα όσα ξεκίνησαν από τη Μ. Βρετανία για το δημοψήφισμα και το τι πρόκειται να γίνει για το λαό και την εργατική τάξη της εν λόγω χώρας, σκεφτόμουν πολύ  τις διάφορες κουβέντες (online και δια ζώσης) σχετικά με τη στάση των κομμάτων και των φορέων - οργανώσεων γύρω από το «Τί στο διάολο κάνουμε;» -συγγνώμη Βλαδίμηρε για το μαλακισμένο quoteάρισμα...

Στο μυαλό ενός ανθρώπου που έχει πολύ ψηλά την έννοια «προλεταριακός διεθνισμός» (τι σου λέω κι εσένα τώρα...) και μετά από τη νέα επίθεση που έγινε χθες στην Κωνσταντινούπολη προσθέτοντας νέα θύματα στον κατάλογο των -τουλάχιστον- «περίεργων» τρομοκρατικών επιθέσεων, έκαναν ιδιαίτερο γκελ δύο ανακοινώσεις.

Η πρώτη είναι από το ΠΑΜΕ, όπου για άλλη μια φορά τονίζει ορθότατα το πως αυτές οι ενέργειες οδηγούν σε ακόμα μεγαλύτερη περιστολή των στοιχειωδών δικαιωμάτων των πολιτών στη γειτονική χώρα.

Η δεύτερη είναι από το Κομμουνιστικό Κόμμα Τουρκίας, όπου αναδείχνει το ρόλο του καθεστώς Ερντογάν αλλά και το πως πρέπει ο τουρκικός λαός να ορθώσει το ανάστημα του απέναντι σε κάθε μορφής τρομοκρατία. Και ιδίως απέναντι στη μεγαλύτερη τρομοκρατία όλων, αυτή της αστικής τάξης.